Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 410/2017, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15002/2017 de 27 de Septiembre de 2017

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00410/2017

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

N.I.G:15030 33 3 2017 0000005

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015002 /2017 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña.GUNDIN INVERSIONES SA

ABOGADOBEATRIZ BORRAJO DIOS

PROCURADORD./Dª. MARIA DEL CARMEN CAMBA MENDEZ

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

JUAN SELLÉS FERREIRO

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A Coruña, vinte e sete de setembro dous mil dezasete.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15002/2017, presentado por GUNDIN INVERSIONES SA, representado polo procurador Sra. Camba Méndez, dirixido polo letrado Dª.Borrajo Dios, contra o acordo de 22.09.2016 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR, representado polo letrado do Estado.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO. -Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO.-Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 43.581,87 EUROS.

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordó de 22.09.2016 do TEAR que rexeita a reclamación económico administrativa contra a sanción tributaria derivada da liquidación do I.Sociedades 2008-09 (acta de conformidade: omisión da renda xerada en operacións con prezo aprazado e deducion de gastos financieiros non xustificados ).

Segundo alega a recorrente, no ano 2007 vendera un inmoble e por un erro involuntario non imputou nos anos 2008/09 as cantidades percibidas.

SEGUNDO.-O recorrente fundamenta o recurso en: a) ausencia de culpabilidade xa que se tratou dun erro material, b) falta de motivación e c) procede a aplicación da rebaixa por conformidade.

O letrado do Estado rebate as súas pretensións.

Compre resolver se concorre ou non culpabilidade na conduta da recorrente.

O art. 179.1 LGT contén unha formulación:os feitos constitutivos de infraccións tributarias só poden ser sancionados cando os suxeitos implicados sexan responsables dos mesmos. Esta mención xenérica á responsabilidade inclúe, tanto a exclusión de sancións no caso de que a conduta non sexa imputable ao suxeito; como os supostos en que a conduta do suxeito, que si lle é imputable, non é dolosa nin culposa (con calquera grao de neglixencia, segundo o «tic» de inspiración autoritaria que mantén o actual art. 183.1 LGT á hora de definir as infraccións tributarias como as accións ou omisións dolosas ou culposas con calquera grao de neglixencia). En consecuencia, cando non se aprecie a existencia de neglixencia algunha na conduta do obrigado tributario non poderá ser apreciada a existencia de infracción tributaria. E iso aínda cando o tipo desta realizouse.

No caso presente o recorrente alega un descoido ou erro na súa conduta, un esquecemento involuntario.

En relación coa aplicación do Imposto sobre Sociedades sinalou a STSX de Galicia do 3 de outubro de 2011 (JT 2011, 1128) , referíndose á exclusión da culpabilidade nos supostos de ignorancia e erro . Ese mesmo Tribunal, na súa Sentenza de 27 xullo 2009 (JT 2009, 1269) , analizou a aplicación do principio de culpabilidade nos supostos de ignorancia e erro . Asímismo a STSX de Cataluña, do 3 de novembro de 2011 (JT 2012, 25) , apreciou a concorrencia deste suposto de exclusión da culpabilidade relativo á ignorancia ou erro .

Dispón ademais a este respecto o TS na súa Sentenza do 25 de febreiro de 2010 (RJ 2010, 4105) que resulta improcedente a imposición dunha sanción por resultar contraria aos principios de culpabilidade e de presunción de inocencia en pagos fraccionados do IS, ao tratarse dun erro detectable coa simple lectura da declaración, sendo suficiente para ese efecto coa intervención de Xestión e podendo coñecer a Administración a cifra en cuestión a través do disposto no art. 38.2 do antigo LIS .

O que acontece é que o ERRO esixe unha proba cumprida, sen que sexa suficiente, unha vez se inician as actuacións de comprobación, atribuilos resultados a un erro do actuar, senón que debe darse unha cumprida explicación que o xustifique, dada a feble liña existente entre o erro e a neglixencia ( e inclusive co dolo eventual ).

A neglixencia constitúe un descoido , unha actuación contraria ao deber de respecto e coidado do ben xurídico que son os intereses da Facenda, o cumprimento das leis tributarias que obrigan a todos, artigo 31 CE , STSX de Baleares do 7 de outubro de 2011 (JT 2011, 1136) .

A conduta do recorrente merece o cualificativo de (cando menos) neglixente, sen que poidamos falar dun erro de transcrición ou dun esquecemento puntual ( xustificado en razón varias ) xa que falarmos dunha conduta reiterada en dous anos e dunha operación relevante na operativa da sociedade, polo que resulta inasumible a explicación dada ( con efectos de exclusión da culpabilidade ).

Do dito resulta que debemos confirmar que concorreu culpabilidade na súa conduta.

Verbo da motivación.

Precisa o TS na súa Sentenza do 30 de maio de 2013 (RJ 2013, 4720), como motivación non basta afirmar que o interesado debeu axustar a súa conduta ás circunstancias, así como que non hai causa de exoneración e que as normas son claras. E, de acordo co declarado polo TS na súa Sentenza do 13 de xuño de 2013 (RJ 2013, 4900), a motivación da culpabilidade non constitúe un requisito formal, senón un dereito fundamental do cidadán, resultando para ese efecto improcedente a imposición dunha sanción por falta de motivación da culpa.

Na STS do 7 de febreiro de 2013 (RJ 2013, 2062), afirmouse que resulta inxustificada a imposición dunha sanción naqueles casos nos que non se puxo a debida dilixencia e coidado na análise dos elementos determinantes do réxime tributario aplicable, non razoándose acerca de tal conexión nin constituíndo motivación suficiente da culpa.

Sinala ademais a Sentenza do TS do 23 de febreiro de 2015 (RJ 2015, 812) , que para determinar, en cada suposto, se a resolución administrativa sancionadora cumpre ou non coa esixencia de motivar a culpabilidade é necesario ter en conta tanto as circunstancias fácticas que aquela contempla como as normas tributarias que aplica. E a este respecto, aínda que non pode ser suficiente a mera afirmación de voluntariedad na conduta (mesmo acompañada da non apreciación de circunstancias que exclúan a responsabilidade) debe considerarse bastante a descrición de condutas que realizan as resolucións sancionadoras, as cales non son concebibles sen a concorrencia de dolo, culpa ou cando menos neglixencia. Tal e como se afirma na STS do 17 de setembro de 2012 (RJ 2012, 8704) non basta con dicir que as normas son claras e que non hai dúbidas, dado que iso supón investir a carga da proba, sendo a Administración a que debe demostrar a ausencia de dilixencia. A Administración debe probar pois a ausencia de dilixencia e valorar a intencionalidade, non é suficiente dicir que non se aprecian dúbidas interpretativas. E, tal e como precisa a Sentenza do Alto Tribunal do 25 de setembro de 2012 (RJ 2012, 9244), debe procederse á anulación da sanción se non se motiva a culpa xa que non o é dicir que a norma é clara e que non se aprecian causas de exoneración. Nesta mesma liña reitera a STS do 4 de xullo de 2016 (RJ 2016, 3363) , que a carga da proba da culpabilidade corresponde á Administración tributaria, non existindo unha presunción de culpabilidade que deba ser desvirtuada polo obrigado tributario senón, todo o contrario, unha presunción de boa fe que debe ser desvirtuada pola Administración. Neste sentido tamén se manifesta a Sentenza do TS do 20 de xuño de 2016 (RJ 2016, 3426) todo acordo sancionador ha de conter unha valoración da intencionalidade concreta do contribuínte na conduta que se lle imputa. Tribunal Supremo Sentenza núm. 1164/2016 de 23 maio (RJ 2016, 3267). Abundando nesta formulación subliña a STSJ de Madrid do 18 de xaneiro de 2016 (JUR 2016, 36267) .

Afirman as Sentenzas do TS do 14 de xaneiro (RJ 2010, 3475) , 4 de febreiro (RJ 2010, 2805) , 11 de marzo (RJ 2010, 4265) e 30 de setembro (RJ 2010, 6906) (todas elas de 2010) que non é motivación da culpa dicir que a norma é clara ou que non se considera razoable a interpretación. A esta esixencia de motivación refírese ademais a STS do 18 de xuño de 2012 (RJ 2012, 7453).

Tal e como afirma o TS na súa Sentenza do 10 de decembro de 2012 (RJ 2013, 723) a culpa caracterízase pola omisión da dilixencia debida, debendo entrarse a explicitar por que e cal é a dilixencia debida.

No caso presente non só temos que coma resultado da actuación do recorrente determinou bases impoñibles negativas de 319.758,65 euros ( ano 2008 ) e deixou de ingresar 61.883,06 euros ( ano 2009 ), polo que falarmos de cantidades relevantes, con grave incidencia nos resultados da sociedade, o que esixía un coidado extremo na presentación das autoliquidacións, senón que coma reflicte o acordó sancionador, as diferencias coa AEAT derivan de dúas operación a prazo realizadas no ano 2007, nas que a propia parte diferiu a imputación dos cobros os anos seguintes.

Dita motivación xunto co claridade dos feitos que reflicte o acta e acordo sancionador son suficientes para entendez razoada e razoable a sanción imposta, cunha explicación dabondo do porqué o que carreta que rexeitémolo motivo alegado.

Tampouco concorre ningún tipo de infraccion do principio de tipicidade sendo correcta a cualificación como grave da conduta o concorrer, verbo do ano 2009 o artigo 195.1.2º párrafo, é dicir, ocultación.

TERCEIRO.-Verbo dá aplicación dás reduccións; é irrelevante que o suxeito infractor presente recurso ou reclamación fronte á sanción para que teña dereito á redución por conformidade, pois a mesma tan só condiciónase a que non se impugne a regularización tributaria, entendéndose como tal a liquidación en sentido propio, a través da cal se cuantifica a obrigación tributaria que xorde da realización do feito impoñible ou de calquera outro orzamento normativo, sen que deba alcanzar dita conformidade ás consecuencias punitivas que se engaden unha vez que se siga o correspondente procedemento sancionador.

o TS resolveu un recurso de casación en interese de Lei a través da Sentenza do 5 de marzo de 2004 (RJ 2005, 3288) , na que o Tribunal determinou a seguinte doutrina legal: «Que o dereito para obter a redución do 30% da sanción por infracción tributaria grave, regulado no artigo 82.3 da Lei Xeral Tributaria , está condicionado á conformidade do suxeito infractor coa proposta de regularización que se lle formule, de modo que impugnada a liquidación tributaria por discrepancia mesmo cos intereses de demora restableceríase a sanción que se aplicou de non mediar a conformidade». Tamén con posterioridade a doutrina expresada pola Sentenza de 2004 foi reiterada na STS do 14 de febreiro de 2007 , FJ 3º (RJ 2007, 1092) . Este mesmo criterio foi defendido pola STSJ de Andalucía (Sala de Granada) do 30 de Outubro de 2006 .

O que acontece é que chega coa lectura do acordó sancionador para decatarse de que lle aplicaron - nos cálculos- a rebaixa do 30% por conformidade do que se deriva que careza de sentido a impugnación realizada.

CUARTO.-Impoñenselle as custas ata a contía máxima de 1.500 euros para cubrilos custos da asistenza xurídica da administración, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional .

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que REXEITÁMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por GUNDIN INVERSIONES SA contra a resolución de 22.09.2016 do TEAR (Sanción tributaria I.Sociedades anos 2008/09, exped. 15/2237/13).

Impoñenselle as custas ata a contía máxima de 1.500 euros.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.

PUBLICACION. - A sentenza anterior foi lida e publicada o mesmo día da súa data, polo Ilmo. Sr. Maxistrado Relator D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA ao estar a celebrar audiencia pública a Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo doTribunal Superior de Xustiza de Galicia. Dou fe. A CORUÑA, vinte e sete de setembro dous mil dezasete.