Última revisión
17/09/2017
Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 427/2017, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15594/2016 de 04 de Octubre de 2017
nuevo
GPT Iberley IA
Copiloto jurídico
Texto
Relacionados:
Voces
Jurisprudencia
Prácticos
Formularios
Resoluciones
Temas
Legislación
Tiempo de lectura: 12 min
Orden: Administrativo
Fecha: 04 de Octubre de 2017
Tribunal: TSJ Galicia
Ponente: SELLES FERREIRO, JUAN
Nº de sentencia: 427/2017
Núm. Cendoj: 15030330042017100422
Núm. Ecli: ES:TSJGAL:2017:6143
Núm. Roj: STSJ GAL 6143/2017
Resumen:
ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA
Encabezamiento
T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4
A CORUÑA
SENTENCIA: 00427/2017
- Equipo/usuario: IL
Modelo: N11600
PLAZA GALICIA S/N
N.I.G: 15030 33 3 2016 0001491
Procedimiento : PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015594 /2016 /
Sobre: ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA
De D./ña. Juan María
ABOGADO JOSE DIAZ LOPEZ
PROCURADOR D./Dª. MONICA VAZQUEZ COUCEIRO
Contra D./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA
ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO
PROCURADOR D./Dª.
PONENTE: D. JUAN SELLES FERREIRO
La Sección 004 de la Sala de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Superior de Justicia de Galicia
ha pronunciado la
SENTENCIA
Ilmos./as. Sres./as. D./Dª
JOSE M ª GOMEZ Y DIAZ CASTROVERDE, Presidente
JUAN SELLES FERREIRO
FERNANDO FERNANDEZ LEICEAGA
MARIA DEL CARMEN NUÑEZ FIAÑO
A CORUÑA, cuatro de octubre de dos mil diecisiete.
Esta Sala ha visto el recurso contencioso-administrativo número 15594/2016, interpuesto por Juan
María , representado por la procuradora MONICA VAZQUEZ COUCEIRO, dirigida por el letrado D. JOSE
DIAZ LOPEZ, contra ACUERDO DEL TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA
de 17/10/16-IRPF 2012-2013- 2014. EXPEDIENTE NUM000 Y NUM001 . Es parte la Administración
demandada el TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA, representado por el
ABOGADO DEL ESTADO.
Es ponente el Ilmo. Sr. D. JUAN SELLES FERREIRO, quien expresa el parecer del Tribunal.
Antecedentes
PRIMERO.- Admitido a trámite el presente recurso contencioso-administrativo, se practicaron las diligencias oportunas y, recibido el expediente, se dio traslado del mismo a la parte recurrente para deducir la oportuna demanda, lo que se hizo a medio de escrito en el que, en síntesis, tras exponer los hechos y fundamentos de Derecho que se estimaron pertinentes, se acabó suplicando que se dictase sentencia declarando no ajustada a Derecho la resolución impugnada en este procedimiento.
SEGUNDO.- Conferido traslado a la parte demandada, se solicitó la desestimación del recurso, de conformidad con los hechos y fundamentos de Derecho consignados en la contestación de la demanda.
TERCERO.- No habiéndose recibido el asunto a prueba y declarado concluso el debate escrito, quedaron las actuaciones sobre la mesa para resolver.
CUARTO.- En la sustanciación del recurso se han observado las prescripciones legales, siendo la cuantía del mismo de 9.186,31 euros.
Fundamentos
PRIMERO. - Se impugna en el presente procedimiento ordinario la resolución dictada por el Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia en fecha 17.10.16 en la reclamación económico-administrativa NUM002 y acumuladas interpuestas por don Juan María contra acuerdo de la dependencia de gestión tributaria de la delegación de la AEAT en A Coruña por la que se desestiman los recurso de reposición interpuestos contra resolución desestimatoria de solicitud de la declaración del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas de los ejercicios 2012,2013 y 2014 .
La única cuestión que se somete a debate en este procedimiento consiste en determinar si los rendimientos obtenidos por el recurrente en el ejercicio investigado, correspondiente a pensiones obtenidas en Suiza, deben considerarse exentos del IRPF por entender acreditada una incapacidad equivalente a la permanente absoluta o gran invalidez, y que la entidad que ha abonado estas prestaciones goza del carácter de sustitutoria de la Seguridad Social ( artículo 7 f) de la Ley del Impuesto ); requisitos que en este caso la Administración tributaria no entiende acreditados pues el EVI no emitió dictamen con base en que no contaba con la documentación suficiente para la evaluación.
Esta Sala se ha pronunciado en sentencias como las dictadas el día 8 de junio de 2015, en los procedimientos ordinarios 15472/2014 y 15552/2014, en los siguientes términos: 'A resolución da AEAT e o TEAR considera que non é de aplicación a exención do artigo 7.f LIRPF dado que non se acredita a correspondencia do grao de invalidez que da orixe á pensión que se percibe de Suiza co esixido pola lexislación fiscal española: INCAPACIDADE PERMAMENTE ABSOLUTA ou grande invalidez.
O artigo 7.f LIRPF só establece a exención para, dentro das situación de incapacidade que establece o artigo 137 LXSS, para a permanente ABSOLUTA e a grande invalidez, e esta situación se determina - regulamentariamente- en función da incidencia na reducción da capacidade de traballo; no caso da ABSOLUTA é a que incapacita para a realización de calquera traballo.
Compre determinar se o recorrente acreditou que a pensión que percibe de SUIZA a recibe pola situación -equiparable- á de incapacidade permanente absoluta que se esixe en España ou, pola contra estamos ante outro suposto (incapacidade permanente total).
A dificultade se xera polo feito -alegado e probado polo recorrente- da ausencia de coincidencia entre a lexislación española e Suiza en materia de seguridade social; en Suiza a renda/pensión percíbese en catro tramos, en función do grao de invalidez, sen distinción si o grao de invalidez o é para a profesión cotián ou para calquera profesión. No caso do Sra. Begoña déronlle a pensión máxima por un grao de invalidez do 100% (con ter un 70% sería suficiente para obtelo máximo).
Coma se indica, a lexislación suiza non fai a distinción da española entre a invalidez permanente total e a absoluta, do que se deriva que a Sra. Begoña non podería obter das autoridades suizas unha certificación distinta da achegada e onde se lle indicara que a invalidez a é para todo traballo; tampouco se indica nas resolucións administrativas obxecto de recurso cal sería a vía administrativa a que podería acudir - en España- a Sra. Begoña para obter das autoridades españolas o recoñecemento do seu grao de incapacidade absoluta, limitándose a resolución da AEAT e do TEAr a indicarlle que ten a carga da proba deste feito.
Partirmos destes alicerces e das probas achegadas, en especial, do informe do INSS de 11.08.2005 que son os únicos relevantes ó pronunciarse verbo da transcedencia da enfermidade do recorrente no desenvolvemento - teórico- doutros traballos distintos do cotián.
O informe indica que o grao de invalidez para outros traballos é do 80% e non considera precisos novos exámenes (sen dúbida dado o carácter irreversible das doenzas).
Aínda que os informes do equipo de valoración non utiliza o termo de incapacidade ABSOLUTA, situas as capacidades para exercer outro traballo nun 20%. Sobre tal orzamento patolóxico, a conclusión á que chega a Sala é a de que a aptitude laboral da beneficiaria, pódese cualificar de simplemente residual e encuadrable na incapacidade absoluta do art. 137 da Lei Xeral da Seguridade Social, pois non é xa que teña comprometida a aptitude para as tarefas cotián, senón que tamén resulta cuestionable a capacidade profesional da actora para os requirimentos e tarefas de tipo sedentario ou livián. E se esto acontecía no ano 2005, cando falarmos de doenzas non reversibles e que se agravan co paso do tempo, a situación será mais grave no ano 2008 que é obxecto de discusión, polo que resulta posible concluir que o recorrente acredita debidamente -dentro do grao que lle esixible- que a súa situación persoal é equiparable á da incapacidade permanente absoluta e que a pensión suiza páganlla en atención a ese estado.
Esta conclusión ven reforzada polo feito de que na actualidade sería posible compatibilizala pensión por incapacidade absoluta con outro traballo, xa que a xurisprudencia social cambiou a súa posición e admitiu recentemente que se non se produce un cambio ou revisión, senón que se trata dunha actividade completamente nova, realizable aínda a tempo completo, esta é compatible coa pensión. Mesmo en caso de Incapacidade permanente absoluta para todo traballo.
Como lembra a STS de 14 de outubro de 2009 (Rec.3429/2008 ) a cuestión exposta consiste en interpretar o artigo 141.2 da LGSS e determinar que actividades son compatibles co cobro dunha pensión por incapacidade permanente absoluta ou por gran invalidez. A controversia foi resolta en favor da compatibilidade.
Fronte á consideración do art. 137.5 da LGSS (inhabilitación completa para toda profesión ou oficio) a literalidad do precepto - art. 141.2 LGSS /1994 parece máis flexible e apunta á plena compatibilidade traballo/ pensión [«a pensións ... non impedirán ... aquelas actividades... compatibles»], ao non establecer límite algún á simultaneidade referida. A opción interpretativa contraria levaría a facer de mellor condición ao traballador declarado en IPT, legalmente apto para calquera actividade que non sexa a profesión ou oficio para a que fose declarado inválido, que ao incapaz declarado en IPA, ao que se lle negaría toda actividade -e ingresos extramuros da marxinalidade co que a incompatibilidade tería un certo efecto desmotivador sobre a reinserción social e laboral de quen se acha en Incapacidade permanente Absoluta ou Gran Invalidez ao producirse a suspensión da pensión pola percepción de ingresos debidos ao traballo ordinario o que privaría practicamente de estímulo económico a unha actividade que con todo seguridade ha de realizarse con considerable esforzo - psicofísico- por parte do inválido.
Esta formulación cobra pleno vigor, segundo esta xurisprudencia, se se atende ás novas tecnoloxías [particularmente informáticas e de teletrabajo], que consenten pluralidade de actividades laborais -a xornada completa- a quen se atopa en situacións de Incapacidade Permanente Absoluta ou Gran Invalidez, de maneira que a compatibilidade agora defendida representa -no indicado marco de actividades sedentarias- un considerable acicate para a desexable reinserción social dos traballadores con capacidade diminuída, do que se deriva que o feito de manter un 20% de capacidade laboral non é incompatible coa situación de incapacidade absoluta; na realidade, dada a idade e cualificación pforesional da recorrente esta capacidade residual só lle permitiría un traballo marxinal, non lucrativo, e afastado dun traballo común a xornada completa que inclúa o núcleo funcional dunha profesión ou oficio polo que cumpre coa esixencia do artigo 7.f LIRPF, o que carreta que debamos acollelo recurso'.
Sentadas estas premisas y, a fin de ilustrar el debate, conviene recordar que minusvalía e incapacidad son términos en apariencia parecidos, pero que guardan diferencias entre sí. Es importante evitar la confusión y saber identificarlos correctamente.
La minusvalía o discapacidad es la consecuencia de una deficiencia, previsiblemente permanente, de carácter congénito o no, en las capacidades físicas, psíquicas o sensoriales de la persona, y que no tiene por qué darse conjuntamente con una situación de incapacidad o de invalidez. Estas personas cuentan con las ventajas fiscales, medidas de reserva de puestos de trabajo, medidas para el fomento de su contratación y otras ayudas establecidas en la legislación vigente en cada momento.
La competencia para reconocer la existencia y el grado de una minusvalía corresponde al Ministerio de Trabajo y Asuntos Sociales. La condición legal de minusválido se alcanza con el 33% o más, de menoscabo global, de disminución física, psíquica o sensorial en la persona. Un trabajador en silla de ruedas, por ejemplo un médico o un abogado, puede ser susceptible de una minusvalía de un 65% y estar capacitado para trabajar.
Cuando se habla de incapacidad nos estamos refiriendo a una alteración continuada de la salud, que imposibilita o limita a quien la padece para la realización de una actividad profesional.
Así, con arreglo a nuestra legislación se pueden distinguir los siguientes s tipos de incapacidad: permanente total, permanente parcial, permanente absoluta o gran invalidez.
En la incapacidad permanente total el paciente no puede continuar realizando las tareas fundamentales de su trabajo habitual.
Una incapacidad permanente absoluta consiste en que la persona no puede realizar ningún tipo de trabajo debido a que ha sufrido un accidente de trabajo o una enfermedad profesional o común.
En el presente caso el recurrente solo ha acreditado , a través del certificado de grado de discapacidad emitido por la jefa del servicio de dependencia y autonomía personal en Ourense de la Consellería de Política Social de la Xunta de Galicia un grado de minusvalía del 82% desde la fecha de valoración (2.3.15) pero lo que no ha acreditado en modo alguno es que el grado incapacidad declarada en Suiza sea equiparable, a los efectos fiscales aquí impetrados, a la incapacidad permanente absoluta y como quiera que el EVI no pudo emitir dictamen por carecer de la base documental suficiente para hacerlo, ante la ausencia de acervo probatorio relevante hemos de concluir que no ha resultado acreditado el grado de incapacidad permanente absoluta requerido por la norma fiscal por lo que el presente recurso ha de ser desestimado.
SEGUNDO.- Dispone el artículo 139.1 que en primera o única instancia, el órgano jurisdiccional, al dictar sentencia o al resolver por auto los recursos o incidentes que ante el mismo se promovieren, impondrá las costas a la parte que haya visto rechazadas todas sus pretensiones, salvo que aprecie y así lo razone, que el caso presentaba serias dudas de hecho o de derecho.
En consecuencia procede imponer las costas procesales al demandante en la cuantía máxima de 1.500 € comprensiva de los honorarios de letrado y procurador.
Fallo
Que desestimamos el recurso contencioso - administrativo interpuesto por la representación procesal de don Juan María contra la resolución dictada por el Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia en fecha 17.10.16 en la reclamación económico-administrativa NUM002 y acumuladas interpuestas por contra acuerdo de la dependencia de gestión tributaria de la delegación de la AEAT en A Coruña por la que se desestiman los recurso de reposición interpuestos contra resolución desestimatoria de solicitud de la declaración del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas de los ejercicios 2012,2013 y 2014 .Con imposición de las costas a la parte demandante en la cuantía máxima de 1.500 €.
Notifíquese la presente sentencia a las partes, haciéndoles saber que contra ella puede interponerse recurso de casación ante la Sala Tercera del Tribunal Supremo. Dicho recurso habrá de prepararse ante la Sala de instancia en el plazo de treinta días, contados desde el siguiente al de la notificación de la resolución que se recurre, en escrito en el que, dando cumplimiento a los requisitos del artículo 89 de la Ley Reguladora de la Jurisdicción Contencioso-Administrativa , se tome en consideración lo dispuesto en el punto III del Acuerdo de la Sala de Gobierno del Tribunal Supremo de fecha 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima y otras condiciones extrínsecas de los escritos procesales referidos al recurso de casación (B.O.E. del 6 de julio de 2016).
Así lo pronunciamos, mandamos y firmamos.
PUBLICACION.- La sentencia anterior ha sido leída y publicada el mismo día de su fecha, por el Ilmo.
Sr. Magistrado Ponente D. JUAN SELLES FERREIRO al estar celebrando audiencia pública la Sección 004 de la Sala de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Superior de Justicia de Galicia. Doy fe. A CORUÑA, cuatro de octubre de dos mil diecisiete.
