Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 430/2017, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15052/2017 de 04 de Octubre de 2017

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00430/2017

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

N.I.G:15030 33 3 2017 0000146

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015052 /2017 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. Miguel , Jose Ángel , Argimiro , Felicidad

ABOGADOIVAN GONZALEZ IGLESIAS, IVAN GONZALEZ IGLESIAS , IVAN GONZALEZ IGLESIAS , IVAN GONZALEZ IGLESIAS

PROCURADORD./Dª. JORGE BEJERANO PEREZ, JORGE BEJERANO PEREZ , JORGE BEJERANO PEREZ , JORGE BEJERANO PEREZ

ContraD./Dª. CONSELLERIA DE FACENDA, TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADOLETRADO DE LA COMUNIDAD, ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADORD./Dª. ,

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JOSE MARIA GOMEZ E DIAZ CASTROVERDE-PTE

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A Coruña, catro de outubro dous mil dezasete.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15052/2017, presentado por Dº Miguel e Felicidad , Dº Jose Ángel e Argimiro representado polo procurador Sr. Bejerano Fernández, dirixido polo letrado Dº.González Iglesias, contra o acordo de 10.11.2016 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR, representado polo letrado do Estado e a CONSELLERÍA DE FACENDA, coa asistenza do letrado da Xunta.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO. -Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO.- Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO. -Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 187.337,10 EUROS.

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 10.11.2016 do TEAR que acolle, parcialmente, a reclamación económico administrativa contra a liquidación do I.Sucesións derivada do falecemento o 19.07.2004 de Dº Remigio .

Testamento de 16.07.2004: ususfructo vitalicio á viuva, legado do 10% das participacións na entidade Jose carabel Sl á dous netos, e herdeiros os dous fillos, con adxudicación de bens.

Autoliquidación e comprobación de valor. Reclamacion ante o TEAR que acolle o 25.03.2010 por falta de motivación da valoración dos inmobles.

Nova valoración.

SEGUNDO.-O recurso baséase: a) concorren os requisitos do art. 2.uno.3.b da Lei 3/2002 na sucesión das participacións da entidade Jose Carabel SL, b) xuros de mora incorrectamente calculados e c) falta de motivación das valoracións.

Verbo do 1º motivo é relevante que a sociedade JOSE CARABEL SL constituíuse o 02.02.2004, co capital mínimo esixible e sendo socios o falecido e a súa esposa; o 16.07.2004 amplían o capital en 1.354.080 euros coa achega de 59 inmobles (2 privativos do causante - 61.303 euros-, dous da esposa - 14.854 euros- e o resto - 1.277.923 euros- ganancial) e o mesmo día realizan outra ampliación por importe de 211.200 euros achegando as participacións sociais en CONSTRUCCIONES CARABEL BARBEITO SL. O 19.07 falece o causante. O mesmo día formalízase outro acordo de ampliación de capital por 16.896 euros: ó 50% polos fillos do causante coa achega das súas participacións sociais ( en total 40 ) da sociedade Construcciones Carabel Barbeiro SL.

No momento do falecemento o causante posuía o 51 % da sociedade, cun valor nominal de 807.369,5 euros, o seu conxuxe o 48% ( valor nominal de 760.920,5 ), e os fillos un 0,5% cadanseu ( valoración individual de 8.448 euros ); a composición do activo da sociedade era: a) achega dineraria aplicado a gastos de establecemento; 3.010 euros, b) terreos: 837.209,59 euros c) inmobles urbanos contabilizados coma inmovilizado material; 516.870,41 euros, e d) 540 participacións sociais ( o total do capital ) de Construcciones Carabel Barbeito SL: 228.096 euros.

Con base neste configuración do activo da sociedade a administración conclúe en que non se cumpren coas esixencias legais para poder aplicala rebaixa prevista no art. 2.uno.3.b da Lei 3/2002 .

Consonte co artigo 2.uno.3.b da Lei 3/2002 - vixente ó tempo do falecemento- :3.-Nos casos en que na base impoñible dunha adquisición mortis causa estivese incluído o valor dunha empresa individual ou dun negocio profesional cuxo centro de xestión radicase en Galicia, ou de participacións en entidades ou de dereitos de usufructo sobre os mesmos, practicarase unha redución do 99% do mencionado valor cando concorran as seguintes circunstancias:

a) Que o centro de xestión da empresa ou do negocio profesional, ou o domicilio fiscal da entidade, atópese situado en Galicia e mantéñase durante os cinco anos seguintes á data de deveño do imposto.

b) Que á data do deveño do imposto á empresa individual, ao negocio profesional ou ás participacións lles sexa de aplicación a exención regulada no apartado 8º do artigo 4 da Lei 19/1991 , do 6 de xuño, do imposto sobre o patrimonio..

O artigo 4.8 dá Lei 19/1991 - vixente ó tempo do falecemento establecía-:Oito.

Un. Os bens e dereitos das persoas físicas necesarios para o desenvolvemento da súa actividade empresarial ou profesional, sempre que esta exérzase de forma habitual, persoal e directa polo suxeito pasivo e constitúa a súa principal fonte de renda. A efectos do cálculo da principal fonte de renda, non se computarán nin as remuneracións das funcións de dirección que se exerzan nas entidades a que se refire o número dous deste apartado, nin calquera outras remuneracións que traian a súa causa da participación nas devanditas entidades.

Tamén estarán exentos os bens e dereitos comúns a ambos os membros do matrimonio, cando se utilicen no desenvolvemento da actividade empresarial ou profesional de calquera dos cónxuxes, sempre que se cumpran os requisitos do parágrafo anterior.

Dous.A plena propiedade, a nuda propiedade e o dereito de usufructo vitalicio sobre as participacións en entidades, con ou sen cotización en mercados organizados, sempre que concorran as condicións seguintes:

a) Que a entidade non teña por actividade principal a xestión dun patrimonio mobiliario ou inmobiliario. Entenderase que unha entidade non xestiona un patrimonio mobiliario ou inmobiliario e que, por tanto, realiza unha actividade empresarial cando, por aplicación do establecido no artigo 75 da Lei 43/1995, do 27 de decembro , do Imposto sobre Sociedades, dita entidade non reúna as condicións para considerar que máis da metade do seu activo está constituído por valores ou é de mera tenencia de bens.

b) Que, cando a entidade revista forma societaria, non concorran os supostos establecidos no artigo 75 da Lei 43/1995, do 27 de decembro , do Imposto sobre Sociedades.

c) Que a participación do suxeito pasivo no capital da entidade, sexa polo menos do cinco por cento computado de forma individual, ou do 20 por cento conxuntamente co seu cónxuxe, ascendientes, descendentes ou colaterais de segundo grao, xa teña a súa orixe o parentesco na consanguinidad, na afinidade ou na adopción.

d) Que o suxeito pasivo exerza efectivamente funcións de dirección na entidade, percibindo por iso unha remuneración que represente máis do 50 por cento da totalidade dos rendementos empresariais, profesionais e de traballo persoal.

A efectos do cálculo anterior, non se computarán entre os rendementos empresariais, profesionais e de traballo persoal, os rendementos da actividade empresarial a que se refire o número 1 deste apartado.

Cando a participación na entidade sexa conxunta con algunha ou algunhas persoas ás que se refire a letra anterior, as funcións de dirección e as remuneracións derivadas da mesma deberán de cumprirse polo menos nunha das persoas do grupo de parentesco, sen prexuízo de que todas elas teñan dereito á exención.

A exención só alcanzará ao valor das participacións, determinado conforme ás regras que se establecen no artigo 16.Un desta lei na parte que corresponda á proporción existente entre os activos necesarios para o exercicio da actividade empresarial ou profesional, minorados no importe das débedas derivadas da mesma, e o valor do patrimonio neto da entidade.

Fronte á conclusión da administración de que estarmos ante unha sociedade de tenencia de bens, o recorrente alega: a) o causante, ante da constitución da sociedade ( febrero de 2004 ), desenvolvía unha actividade empresarial, de arrendamento de inmobles: declaracións de IVE, IRPF, comunicación á Xunta da apertura do centro de traballo, facturas de subministros,... , da que é sucesora a sociedade Jose carabel SL; antes do ano 2003 tamén realizaba vendas, compras e promocións , b) a sociedade ten por obxecto aconstrucción, venda, compra, arrendamento e promoción de toda clase de edificacións, asemade de terreos, tanto de natureza rústica coma urbana ....Polo que non se pode falar dunha sociedade de mera tenencia de bens; c) o curto tempo que transcurriu entre a constitución da sociedade e o falecemento do causante ( 168 días ) é a causa de que no ano 2004 o nivel de actividade fose escaso ( ingresos de explotación de 15.912,89 euros ), cousa que mellorou nos anos sucesivos ( 2005: 69.868,72 euros, ano 2006: 92.565,90 euros e ano 2007: 778.280,87 euros ), d) os bens achegados están afectos á actividade empresarial ( xa o estaban antes ), d) as participacións de CONSTRUCCIONES CARABEL BARBEITO SL non poden ser consideradas VALORES ós efectos do art. 61 LIS , ó ter unha finalidade mercantil e, en todo caso, atribuir a facultade de dirección e xestión, e) a valoración das participacións é incorrecta dado que, consonte co balance do ano 2004 o activo total é de 1.935.268,81 euros e f) non son de aplicación os preceptos nos que se sustenta a resolución o estar derrogado - ó tempo do devengo- o art. 75 LIS do ano 1995.

Para contestalas diversas alegacións é obrigado subliñar que o que é obxecto de axuizamento é a sucesión ( o imposto derivado ) da sociedade JOSE CARABEL SL e non á actividade do causante coma empresario individual, xa que o recorrente pretende anoar unha e outra como se existirá unha liña, sen solución de continuidade entre o empresario individual e o social, cuns mesmos bens e cun mesmo obxecto, e nada desto resulta da proba achegada; o recorrente achega a declaración do IRPF do no 2003 do recorrente onde figuran uns ingresos de arrendamentos de 4.556,87 euros, e se ben é certo que da de alta o centro de traballo o 22.05.2003 a comunicación da transformación da relación laboral ( a xornada completa ) é de 28.04.2004, polo que non se pode falar unha actividade empresarial individual ata ese momento ( a sociedade creouse en febrero de 2004 ). Tampouco achega proba ningunha de que bens estaban afectos á actividade de aluguer. Tampouco ten relevancia ningunha o feito de que en anos anteriores, inclusive en décadas anteriores, realizara coma persoa física venda de inmobles. A licencia de obra - de finais do ano 2003- é para unha vivenda unifamiliar, polo que se descoñecese se falarmos dunha promoción o unha actividade particular.

Aclarada esta cuestión tamén deberíamos partir dunha conclusión difícilmente cuestionable: a sociedade creouse e as ampliacións realizáronse para poder beneficiarse das ventaxas fiscais da Lei 3/2002, é dicir, tiña unha finalidade de planificación fiscal e non outro obxectivo; aínda que o recorrente alega que a sucesión coma empresario individual tería os mesmos beneficios nada proba ó respecto ( entre outras cousas tería que acreditala afectación dos bens á actividade de aluguer ). O que acontece é que a administración non motiva a súa actuación con referencia a este extremo polo que non pode ser tido en conta polo Tribunal.

Entrando a avaliala cuestión de fondo, a administración parte de que, ó tempo do devengo, a sociedade, o seu activo, estaba conformado por terreos - 837.209,59 euros -, 540 participacións en Construcciones Carabel Barbeiro SL- 228.096 euros- , polo inmovilizado material - 516.870,41- e as achegas dinerarias dos socios- 3.010 euros, polo que os valores e bens ( non afectos ) superaban o 50% do capital o que permitía falarmos dunha sociedade de mera tenencia de bens ós efectos do art. 75.1 LIS .

O recorrente discrepa desta apreciación xa que sostén que debe atenderse ó balance pechado do ano 2004- I.Sociedades- e este reflicte unha situación diferente: inmovilizado material de 1.393.361,55 euros e financiero de 228.096 euros.

A normativa aplicable ao exercicio que nos ocupa está constituída polo artigo 75 da Lei 43/1995 , do Imposto sobre Sociedades, que remite, neste punto, ao artigo 25 da Lei 40/1998, do Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas , na redacción naquel momento vixente .

Do estudo da normativa citada despréndese que o concepto de 'sociedades patrimoniais' é un concepto puramente fiscal e de adscrición temporal, de forma que pode en exercicios sucesivos estar a entidade correspondente acollida ou non ao réxime fiscal que as regula, e a diferenza das sociedades sometidas ao réxime xeral do Imposto sobre Sociedades, estas sociedades tributan polas regras do Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas. Por outra banda, trátase dun réxime obrigatorio, de forma que, concorrendo os requisitos enumerados pola norma fiscal, a sociedade ha de tributar polo devandito réxime fiscal especial. (...).

A cuestión principal que suscita este réxime das sociedades patrimoniais reside en delimitar entre elementos afectos e non afectos. En concreto, sinala a Lei do Imposto sobre Sociedades que para determinar se existe actividade económica ou se un elemento patrimonial atópase afecto á mesma, estarase ao disposto no Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas. Ha de acudirse, por tanto, aos criterios fixados no artigo 25 da norma, de cuxa lectura se evidencia a necesidade dunha organización autónoma de medios de produción e asunción de risco dirixido a intervir na produción ou distribución de bens ou servizos. Téñase en conta, así mesmo, que para determinar se se realiza ou non unha actividade haberá que estar ao contido e natureza das operacións verdadeiramente desenvolvidas pola sociedade. Polo que incumbe á fixación de cales sexan os elementos patrimoniais afectos, a LIRPF non define o termo afectación senón que opta por referir os requisitos e condicións que deben posuír estes bens para ter tal consideración. A afectación é o acto dunha persoa física ou xurídica polo que decide destinar un ben do que é titular a unha actividade (empresa ou profesión), como factor ou medio de produción, en uso do dereito á súa libre organización. Falar, pois, de afectación supón, no contexto da Lei do Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas, afectación a unha actividade .

Un dos elementos definidores - dos que partir- desta afectación é a contabilización dos bens.

En canto á adscrición dun elemento patrimonial ao activo inmobilizado ou ó circulante, o artigo 184 do texto refundido da Lei de Sociedades Anónimas ( RCL 1989, 2737 e RCL 1990, 206) , aprobado polo Real Decreto Lexislativo 1564/1989, do 22 de decembro , dispón que se determinará en función da afectación dos devanditos elementos. O activo inmobilizado comprenderá os elementos do patrimonio destinados a servir de forma duradeira na actividade da sociedade.

O Plan Xeral de Contabilidade ( PGC ), aprobado polo Real Decreto 1643/1990, do 20 de decembro ( RCL 1990, 2682 e RCL 1991, 676) , define o 'Inmobilizado' como os elementos do patrimonio destinados a servir de forma duradeira na actividade da empresa. Pola súa banda, as normas de adaptación do Plan Xeral de Contabilidade ás empresas inmobiliarias, que inclúe a actividade de aluguer de bens inmobiliarios aínda cando a mesma non constitúa a actividade máis importante da empresa, circunstancia na que parece incorrer a consultante, aprobadas por Orde do Ministerio de Economía e Facenda do 28 de decembro de 1994 (RCL 1995, 19, 160, 553) , establecen que a clasificación como inmobilizado e existencias virá determinado pola función que cumpran en relación coa súa participación no proceso produtivo, pertencendo ao grupo de existencias se está destinado a transformarse en dispoñibilidade financeira a través da venda como actividade ordinaria da empresa, e ao grupo de inmobilizado se se atopa vinculado á empresa dunha maneira permanente, isto é, ao uso propio ou ao arrendamento, debéndose transferir o inmobilizado a existencias cando se destine á súa venda sempre que non estivese en explotación'.

Con todo isto, a Sala quere poñer de manifesto que a vontade empresarial sobre a afectación dos inmobles non pode substituír á normativa mercantil e contable exposta, polo que, o determinante sería a concreta actividade desenvolvida pola empresa e o fins ós que se destinen os bens.

Como quedou dito o recorrente contabilizou como INMOVILIZADO MATERIAL a totalidade dos inmobles achegados na ampliación de capital e se ben dita cualificación é discutible ( dado o obxecto da sociedade moitos dos bens deberían cualificarse coma circulante ) e sería posible por en cuestión a REAL afectación dos bens á actividade, o certo é que a administración non realiza actividade de comprobación de ningún tipo limitándose a unha apreciación voluntarista do técnico que considera - sen maiores explicacións e sen proba- que os TERREOS non están afectos á actividade.

Debemos concordar co recorrente en que a determinación do activo da sociedade e da súa cualificación é algo que corresponde ó remate do exercicio fiscal, ó balance, sen que atopemos ó longo do expediente motivación ningunha do técnico de finanzas da Xunta de Galicia, de como puido cualificalos bens a xullo de 2004, distinguindo entre TERREOS ( non afectos ) e inmovilizado material ( afecto ). Quizabes a explicación é a atribución ás 59 fiscas rústicas do carácter de terreos é a nave, local comercial e soto ó de inmovilizado. Dita atribución parte dunha presunción que non se sostén en proba ningunha ( e coma dixemos a administración non imputa unha finalidade fraudulenta coa constitución da sociedade ), é dicir, é unha apreciación voluntarista da administración, cando, pola contra, do balance achegado resultado que todos os inmobles está afectos ( cando menos teóricamente ) ó fin social.

Desta conclusión: validez do balance do ano 2004 resulta que non é posible falarmos dunha sociedade de mera tenza de bens ( os bens achegados estarían afectados á actividade ); só existiría valores por un total de 228.096 euros.

Verbo dos valores, a LIS non proporciona unha definición do termino valor polo que é preciso acoder á contabilidade e asemade á normativa sustantiva da Lei 24/1988, que dan unha aproximación ó concepto; desta normativa e das propias excepcións da normativa fiscal podemos decucir que o termo inclúe os dereitos de crédito ( letras, pagares, ... ) e os que outorguen dereito de voto ( accións e participacións no capital social ); resulta claro que as 540 participacions na sociedade CONSTRUCCIONES CARABEL BARBEITO SL deben cualificarse coma valores. O que acontece é que tamén ditos valores deberían excluirse - ós efectos do art. 75 LIS - dado que os mesmos suponen o 99 % das participación e, en consecuencia, atribúen a totalidade dos dereitos de voto e se posúen coa finalidade de dirixir e xestionala participación.

O dito obriga a acollelo recurso neste punto.

TERCEIRO.-Verbo do 2º motivo: xuros incorrectamente calculados.

É a partir do ano 2010 cando comeza a formarse con maior intensidade unha corrente doctrinal dentro da Sección Segunda da Sala Terceira do Tribunal Supremo acerca da necesidade de limitar a esixencia de intereses de demora nos supostos de anulación dunha liquidación tributaria e posterior práctica dunha nova, atopásense outras expresións neste sentido con moita anterioridade. Así, a título de exemplo, facendo xa referencia á moura accipiendi como causa para tal, no Fundamento de Dereito Cuarto da STS do 23 de outubro de 1995 (RJ 1995, 8903) , pronunciándose a Sección Segunda sobre un suposto de compensación a favor do contribuínte de intereses acredores e debedores, disponse sobre estes últimos que «non sucede o mesmo cos intereses correspondentes ao período de tempo que media desde dátalle en que se practicaron as liquidacións que foron anuladas e a data en que se practican as novas, pois é lóxico razoar que non procede esixir tales intereses, porque o tempo transcorrido é culpa da Administración que liquidou incorrectamente ('moura accipiendi')», e no Considerando Sexto da RTEAC do 27 de maio de 1993 (JT 1993, 925) , tras afirmar o centro directivo que xunto coas novas liquidacións procede a esixencia de demora tras a anulación da liquidación inicial, senta que «dado que as liquidacións anuláronse por unha irregularidade non imputable aos contribuíntes senón á Administración, que non actuou en forma axustada a Dereito, a esixencia dos intereses deberá estenderse desde o fin do prazo de presentación ata o día en que foron contraídas as liquidacións anuladas». Así, facéndose referencia á moura accipiendi como causa obstativa da esixencia de intereses de demora, no Fundamento Segundo do voto particular dos Maxistrados D. Manuel Vicente Garzón Ferreiro e D. Joaquín Huelín Martínez de Velasco á STS do 18 de outubro de 2010 (RJ 2010, 7396) apúntase que «non cabe esixir intereses nos casos de moura accipiendi, isto é, naqueles supostos en que o incumprimento ou o atraso sexan imputables ao acredor, neste caso, a Administración», e igualmente, aínda que de forma máis dubitativa, exponse no Fundamento de Dereito Sétimo da STS do 15 de xullo de 2001 (RJ 2001, 7882) que «O noso Dereito Tributario non regulou os efectos da 'moura accipiendi' en que pode incorrer a Administración Tributaria por inactividade propia ou causada por inactividade dos Tribunais de Xustiza, que é o caso de autos, pero non se opuxo de modo radical». Con posterioridade ao voto particular á STS do 18 de outubro de 2010 (RJ 2010, 7396) , e en tanto que se limitan a interiorizar o contido do mesmo, véxanse por todas as SSTS do 14 de xuño de 2012 (RJ 2012, 8261, 8262, 8312, 9734) xa referidas.

O Tribunal Supremo o que se expón nestes supostos de anulación de liquidacións por motivos formais e práctica dunha nova é, grosso modo, se o dies ad quem para o cómputo do prazo de deveño de intereses de demora debe situarse na data en que se evacua a liquidación inicial que logo se anula ?como entenden as SSTS do 14 de xuño de 2012 (RJ 2012, 8261, 8262, 8312, 9734) , do 25 de outubro de 2012 (RJ 2012, 10251) , etc. ou en data en que se formaliza a posterior liquidación en substitución daquela como dispón no artigo 26.5 LGT (RCL 2003, 2945) .

Na STS do 9 de decembro de 2013 (RJ 2014, 102) ., o Alto Tribunal recoñece que un incumprimento da Administración Tributaria, unha ilegalidade ou defecto procedimental na labor por esta na fixación da débeda mediante a práctica da liquidación inicial, vai ter efectos en canto á esixencia de intereses de demora, pois a reglón seguido o Tribunal Supremo confirma que, en tales circunstancias, «non cabe falar de demora imputable ao obrigado tributario», razón pola cal conclúe situándose máis preto da doutrina sentada, principalmente, polas SSTS do 14 de xuño de 2012 (RJ 2012, 8261, 8262, 8312, 9734) , que da redacción do artigo 26.5 LGT (RCL 2003, 2945) ? que neste escenario o deveño de intereses de demora queda circunscrito a «o transcurso do tempo entre a autoliquidación e a liquidación practicada pola Administración no exercicio das súas facultades de comprobación e inspección, despois anulada por causas formais», o que comporta fixar o dies ad quem a efectos do cómputo do prazo de deveño de intereses de demora nesta última data, no día en que se practica a liquidación inicial que logo é anulada por motivos formais.

No caso presente trala liquidación notificada o 25.01.2007 o TEAR acolleu o recurso anulándoa e ditandose unha nova que se notificou o 25-25.06.2013, polo que, consonte coa dutrina citada só procedería a esixencia de xuros de mora ata o 25.01.2007 o que carreta que acollámolo recurso neste punto.

CUARTO.-Verbo do 3º motivo: falta de motivación das valoracións dos inmobles ( duas vivendas ).

A administración avaliou os inmobles por medio da proba pericial do arquitecto Sr. Roque ; os inmobles sitos no Lugar de DIRECCION000 - NUM000 - DIRECCION001 - NUM001 avaliáronse polo perito- xunta fotografías e planos catastrais- utilizando un sistema mixto ( valor de repercusión ) confrontado con vendas testemuñas, determinando un prezo básico do m2, ten en conta que falarmos de vivendas unifamiliares e a antigüidade; asemade ten en conta a súa localización e exclúe - nun dos casos- as expectativas urbanísticas e parte do terreo. No caso da vivenda de DIRECCION000 falarmos de 170m2 de planta baixa, 72 m2 na planta alta e de 24m2 de baixo cuberta, 266 m2 de terreo e determina un prezo total de 310.198,02 euros, e no caso de DIRECCION001 , falarmos de 92 m2 de semisoto, 188 m2 de planta baixa, 205 m2 de planta alta, 42 m2 de garaxe e 82 m2 de almacén, e 393 m2 de terreo cun valor total de 482.759,42 euros.

Consideramos que no caso presente o informe pericial motiva dabondo o valor atribuído os inmobles; o que non xustifica é porque no ano 2007 atribuiuse á vivenda de DIRECCION000 o valor de 121.989,73 euros e a de DIRECCION001 de 263.537,25 euros. O recorrente recorreu ante o TEAR e este considerou que ditos valores non estaban xustificados (motivados).

Resultaría paradoxal que o feito de conseguir gañar no TEAR o tema da avaliación dos inmobles resulte prexudicial para o recorrente, quen se ve cuns valores incrementados. Aínda que en sentido material non se infrinxe o principio da reformatio in peius - o TEAR indica que a nova liquidación non pode exceder da anulada- si que se infrinxe a doutrina dos actos propios e a esixencia de motivación (do cambio de criterio/valor final), polo que, se ben consideramos motivado o valor entendemos que este non pode supéralo inicial.

O dito obriga a acoller - parcialmente- o recurso neste punto.

QUINTO.-Non facemos declaración das custas, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional .

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que ACOLLEMOS PARCIALMENTE o recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Miguel e Felicidad , Dº Jose Ángel e Dº Argimiro contra a resolución de 10.11.2016 do TEAR ( Liquidacion I.Sucesions, exped. NUM002 e acumuladas ) anulándoa parcialmente por contraria a dereito, debendo realizar unha nova liquidación que: A) aplique o beneficio fiscal do art.2.uno.3.b de la Ley 3/2002 á sucesión da sociedade JOSE CARABEL SL, B) limite os xuros de mora ós percibidos ata o 25.01.2007 e c) aplique os valores de: vivenda de DIRECCION000 o valor de 121.989,73 euros e a de DIRECCION001 de 263.537,25 euros .

Non facemos declaración das custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa , tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.

PUBLICACION. - A sentenza anterior foi lida e publicada o mesmo día da súa data, polo Ilmo. Sr. Maxistrado Relator D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA ao estar a celebrar audiencia pública a Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo doTribunal Superior de Xustiza de Galicia. Dou fe. A CORUÑA, catro de outubro dous mil dezasete.