Sentencia Contencioso-Administrativo Nº 499/2019, Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Sala de lo Contencioso, Sección 4, Rec 15012/2019 de 04 de Noviembre de 2019

Encabezamiento

T.S.X.GALICIA CON/AD SEC.4

A CORUÑA

SENTENCIA: 00499/2019

-Equipo/usuario: IL

Modelo: N11600

PLAZA GALICIA S/N

N.I.G:15030 33 3 2019 0000020

Procedimiento: PO PROCEDIMIENTO ORDINARIO 0015012 /2019 /

Sobre:ADMINISTRACION TRIBUTARIA Y FINANCIERA

De D./ña. Pedro Jesús

ABOGADOJULIETA MORROS-SARDA MONTENEGRO

PROCURADORD./Dª. JOSE MARTIN GUIMARAENS MARTINEZ

ContraD./Dª. TRIBUNAL ECONOMICO-ADMINISTRATIVO REGIONAL DE GALICIA

ABOGADO ABOGADO DEL ESTADO

PROCURADOR D./Dª.

RELATOR: D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

NO NOME DE EL-REI

A Sección 004 da Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia pronunciou a

SENTENZA

Ilmos./as. Sres./as. D./Dª

JUAN SELLES FERREIRO

FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA

MARIA DEL CARMEN NÚÑEZ FIAÑO

A CORUÑA, catro de novembro dous mil dezanove.

No recurso contencioso-administrativo que, co número 15012/2019, presentado por Dº Pedro Jesús, representado polo procurador Sr.Guimaraens Martínez, dirixido polo letrado DªMorros-sardá, contra o acordo de 17.10.2018 do TEAR. É parte a Administración demandada o TEAR/AEAT, representado polo letrado do Estado.

É relator o Ilmo. Sr. D. FERNANDO FERNÁNDEZ LEICEAGA.

Antecedentes

PRIMEIRO. -Admitiuse a trámite o recurso, e practicáronse as dilixencias oportunas, presentado o recorrente a súa demanda, na que solicitou que se acollera integramente o recurso.

SEGUNDO. -Conferido traslado á parte demandada, solicitouse a desestimación do recurso, de conformidade cos feitos e fundamentos de dereito consignados na contestación da demanda.

TERCEIRO. -Recibíndose o asunto a proba e declarado concluso o debate escrito, quedaron as actuacións sobre a mesa para resolver.

CUARTO.-Na sustanciación do recurso observáronse as prescricións legais, sendo a súa contía 10.015,93 EUROS.

Fundamentos

PRIMEIRO.-O acto que se recorre é o acordo de 17.10.2018 que rexeita a solicitude de rectificación da autoliquidación do IRPF ano 2011: aplicación da exención do art. 7.p LIRPF.

O recorrente percibirá un complemento de 8.674,65 euros que declarara coma exceso do art. 9.A-3-B do RD 439/2007.

O recorrente alega que realizou 10 desprazamentos a Polonia para control e instalación dun parque de aeroxeradores - director de proxecto

SEGUNDO.-Coma feito dos que partir temos que o Sr. Pedro Jesús é empregado de GAMESA e durante o ano 2011 traballou durante mais de 150 días en Polonia instalando un parque eólico ( pertence ó departamento de construcción chave en man ); traballaba para GAMESA WIND POLAND ( sociedade vinculada )- director de proxectos e o parque era para ACCIONA EIND POLAND. As retribucións imputables ó tempo de traballo en Polonia acadan os 24.505,40 euros e percibiu un complemento internacional non consolidable de 8.674,65 euros ( exento de Tributación ).

O recorrente sostén que resultou plenamente acreditada a aplicación do art. 7.P ós 24.505,40 euros percibidos polos traballos feitos en Polonia e que esto é compatible coas axudas de custo percibidas.

O letrado do Estado opón que falarmos de sociedades vinculadas ( a nacional e a polaca ) e que o traballo do Sr. Pedro Jesús non engade valor, senón que realiza función propias do contrato asinado con GAMESA e a prol da matriz, e que son incompatibles o art. 7.P e o percibo dun complemento retributivo ( exento ).

Aínda que sería posible resolvela controversia mudando os termos do debate, manteremos a lóxica das partes e determinaremos, en primeiro lugar, se os traballos en Polonia cumpren, ou non, as esixencias do art. 7P LIRPF.

Aínda que o recorrente elude a cuestión, non existe dúbida de que GAMESA e GAMESA WIND POLAN son sociedades vinculadas, do que se deriva que, xunto os requisitos xerais, debe cumprir tamén os do art. 16.5 Real Decreto Legislativo 4/2004.

Polo tanto, os requisitos son:

1.- Que os traballos se realicen para unaempresa ou entidade non residente ou un establecemento permanente no estranxeiro ; Devandito precepto non prohibe que os traballos efectivamente realizados fóra de España consistan enlabores de supervisión ou coordinación, e non reclama que as viaxes ao estranxeiro sexan prolongados ou teñan lugar de forma continuada, sen interrupcións . Tribunal Supremo Sentencia 428/2019 de 28 marzo,. No mesmo sentido, STS 429/2019 de 28 marzo, RJ 20191284.

Para aplicar a exención requírese que o traballo se preste para unha empresa ou entidade non residente, ou un establecemento permanente radicado no estranxeiro. No suposto que o cliente que faga o encargo sexa unha empresa residente en España e o traballador desprázase a un país estranxeiro onde devandito cliente ten un establecemento permanente; entenderase cumprido o requisito sila beneficiaria ou destinataria última dos traballos realizados no estranxeiro , polos traballadores desprazados, fóra un establecemento permanente radicado no estranxeiro, CV 0035/16 de 8 xaneiro (PROV 2016, 46809) .

2.- Supostos en que a empregadora e a destinataria dos servizos están vinculados:

Neses casos, a lei require que se dean as circunstancias establecidas no actual 18.5 LIS, relativas á dedución nos gastos de apoio á xestión entre entidades vinculadas: que exista un pacto ou contrato, onde se especifique a natureza do servizo e os criterios de distribución do gasto. Así mesmo, segundo o art. 6.1. 1º do RIRPF, entenderanse que os traballos se han realizado para a entidade non residente cando poida considerarse que se prestou un servizo intragrupo á entidade non residente porque o citado servizo produza ou poida producir unha vantaxe ou utilidade á entidade.

En efecto, non pode entenderse incumprido o requisito polo feito de quelos servizos prestados redunden en beneficio de todas as empresas do grupo, incluídas as residentes . Neste sentido, TSJ Cataluña, sentencia núm. 127/2012 de 9 febreiro ( JT 2012, 250) , TSJ Madrid (Sala do contencioso-administrativo, Sección 5ª), sentencia núm. 481/2011 de 31 maio (PROV 2011, 247192) , núm. 1347/2010 de 13 decembro ( JT 2011, 116) . En Sentenza núm. 540/2012 de 17 maio ( JT 2012, 704) , considera que ha deanalizarse en cada suposto se o servizo intragrupo foi efectivamente prestado , @teniendo en cuenta que se trata dunha operación vinculada. Para estes efectos ha de considerarse se unha empresa independente houbese estado disposta a pagar ou executase ela mesma devandita actividade. Nesta mesma liña, STSJ de Cataluña, núm. 562-2013 de 23 maio ( JT 2014, 677) e o TSJ Castela e León, Burgos, sentencia núm. 34/2014 de 7 febreiro ( JT 2014, 663) considera que laprestación de servizos de formación no negocio para o persoal da planta da empresa noutro país supuxo unha utilidade para a entidade non residente e por tanto, a exención é procedente.

Segundo o TSJ Madrid, sentencia núm. 392/2012 de 24 abril ( JT 2012, 528) a aplicación da exenciónno require que o único beneficiario dos servizos sexa a empresa non residente , ou, segundo o mesmo Tribunal, a filial non residente, en sentenza núm. 195/2012 de 28 febreiro ( JT 2012, 495) .

Así mesmo, inclúese calquera actividade, tamén a dirección, como indica TSJ Madrid (Sala do contencioso-administrativo, Sección 5ª), sentencia núm. 1292/2010 de 25 novembro ( JT 2011, 11) .

a STSJ Madrid núm. 20491/2008 de 21 xullo ( JT 2008, 1346) indica que están exentas as retribucións percibidas por traballos realizados no estranxeiro parafiliales exteriores do grupo empresarial e a central exterior do grupo. No mesmo sentido, a DXT en consulta vinculante núm. 3110/2013 de 18 outubro (PROV 2014, 3060) .

Para determinar se existiu devandito servizo intragrupo , a DXT ( Consulta vinculante núm. 2997/2013 de 8 outubro [PROV 2014, 1624] ) propón o seguinte test: habería que determinar se a actividade supón un interese económico ou comercial para un membro do grupo que reforza así a súa posición comercial. É dicir,se, en circunstancias comparables, unha empresa independente houbese estado disposta a pagar a outra empresa independente a execución desta actividade ou se a executase ela mesma internamente . Se a actividade non é das que unha empresa independente houbese estado disposta a pagar por ela ou executase ela mesma, non debería, en xeral, considerarse que o servizo se ha prestado.

3.- 2.- Que no devandito territorio aplíquese unimpuesto de natureza idéntica ou análoga ao IRPF , e que non teña a consideración regulamentaria de paraíso fiscal (véxase RD 1080/1991, de 5 xullo [ RCL 1991, 1761] )..

Este requisito considérase cumprido cando o país onde se realicen os traballos teña subscrito con España un convenio de dobre imposición con cláusula de intercambio de información ( art. 6.1. 2º RIRPF). Con todo, en ausencia de convenio, devandito requisito, así como os demais contidos no art. 7. p) da LIRPF, poderá ser probado, para os efectos da aplicación da exención, por calquera outro medio válido en Dereito.

4.- 3.- A exención ten unlímite máximo anual de 60.100 euros , yes incompatible coa exención dos excesos sobre dietas para funcionarios e empregados con destino no estranxeiro; aínda que o contribuínte poderá optar pola aplicación dun ou outro réxime, no caso de que ambos sexan aplicables.

Véxase STSJ de Madrid de 28-10-2010 ( JT 2010, 1447) , na que se declara a improcedencia de rectificar unha declaración na que o interesado optara por aplicar o réxime de excesos de dietas sendo máis beneficiosa a opción da exención por traballos realizados no estranxeiros. Segundo o TSJ Cataluña, en sentenza núm. 34/2012 de 19 xaneiro ( JT 2012, 217) , corresponde ao contribuínte optar pola aplicación do devandito réxime ou da exención, e a opción só será susceptible de prexudicar ao contribuínte cando fose exercida expresamente ou cando mediante actos tácitos indubitados fose posible inferir a súa existencia.

Las cantidades percibidas en concepto de desprazamento e estancia, ás que non lles resulte de aplicación o réxime xeral de dietas exceptuadas de gravame, consideraranse rendementos do traballo a efectos do cómputo do límite exento de 60.100 euros, Consulta vinculante núm. 458/2013 de 15 febreiro (PROV 2013, 99251).

Esta exención é incompatible co réxime de dietas exentas para empregados de empresa con destino no estranxeiro, debendo optar por un ou por outro, CV 2683/16 de 14 xuño (PROV 2016, 229552).

Partirmos ( non o pon en dúbida a AEAT ) que GAMESA WIND POLAND é unha entidade non residente e que existe un Convenio Hispano-Polaco de dobre imposición e de intercambio de información, polo que, a controversia cínguese no segundo requisito, en concreto, na utilidade que o traballo do Sr. Pedro Jesús desenvolve para a filial polaca.

Fronte ó criterio restrictivo que adopta a AEAT e o letrado do Estado, entendemos, xunto coa xurisprudenza citada do TSX Madrid, que é inevitable que xunto coa utilidade que recibe a filial tamén concorra utilidade para a sociedade dominante, mais esto non exclúe a aplicación do art. 7 P.

Consonte coas funcións que realizou o recorrente para GAMESA WIND POLAND- declaración xurada- entendemos que é evidente a utilidade que o seu traballo tivo para a filial e que, de non facelo o recorrente, a empresa ( filial ) estaba obrigada a contratar a outra persoa para facelo, polo que, se cumpren as esixencias indicadas.

Do dito resulta que concorrerían os requisitos do art. 7 P.

Dito o anterior, entraremos a avaliar se o feito de percibir un complemento internacional non consolidable ( exento ) - art. 9.A.4º RD 439/2007 e art. 7.p.dos.3º parágrafoLIRPF-fai que non se poida acollela pretensión.

Coma se indica o art. 7p.dos 3º parágrafo exclúe - é incompatible- a aplicación da exención cando se opta polo réxime de excesos excluidos de tributación previstos no regulamento, calquera que sexa o seu importe, regulación que se conté no art. 9-A.4 RD citado.

O recorrente optou - cando menos implícitamente- pola aplicación do réxime de excesos ó non tributar polos 8.674,65 euros, e coma recolle, de forma categórica, a R. TEAC do 30 de xuño de 2011 ( RCL 2003, 2945) sinalou que, de acordo co artigo 119.3 LXT, 'a falta de opción expresa, a través da presentación da oportuna declaración, durante o prazo concedido para iso pola normativa tributaria determina a imposibilidade de rectificar o feito, o non feito neste caso, de modo que decaería a posibilidade de optar'. A STS do 5 de xullo de 2011 ( RJ 2011, 6192) rec. 3217/2007)38, tras lembrar o réxime de diferimiento, destaca que, de acordo co artigo 119.3 LXT ( RCL 2003, 2945) , non é posible rectificar as opcións unha vez transcorrido o período regulamentario de declaración. A xuízo do Tribunal Supremo, a mesma solución debía manterse tamén con anterioridade dado que a opción é unha declaración de vontade que efectúa o interesado á que debe estarse por razóns de seguridade xurídica. A doutrina desta Sentenza é reiterada polas SSTS do 20 de abril de 2012 ( RJ 2012, 6037) e 5 novembro de 2012. O razoamento é sempre o mesmo: o respecto á seguridade xurídica, a vinculación respecto a os actos propios e a preservación da confianza lexítima ( STS 14 novembro de 2011 [ RJ 2012, 2160] ).

Do dito resulta que non é posible, maila concorrencia dous requisitos do art. 7 P darlle a razón ó recorrente ó existir unha norma que, expresamente, ou prohibe.

Tampouco acolemos que exista a compatibilidade pretendida ( entre ou exceso exento de tributación e a exención dás rendas por traballos non estranxeiro ) cando a suma de ámbalas dúas non superen vos 60.100 euros, xa que a única compatibilidade posible é coas axudas de custo e ou complemento internacional non é, propiamente, unha axuda de custo.

O dito lévanos a rexeitalo recurso.

TERCEIRO.-Non facemos declaración das custas, de conformidade co disposto no artigo 139 da Lei Xurisdicional.

Por todo o exposto, en nome do Rey, pola autoridade que lle confire a Constitución, esta sala decidiu

Fallo

Que REXEITÁMOLO recurso contencioso-administrativo presentado por Dº Pedro Jesús contra a resolución de 17.10.2018 do TEAR (Rect. IRPF ano 2011, exped. 15/00792/2017).

Non facemos declaración das custas.

Notifíquese ás partes e, no seu momento, devólvase o expediente administrativo á súa procedencia, con certificación desta resolución. Contra esta resolución teñen un recurso de casación ante a Sala Terceira do Tribunal Supremo. Devandito recurso haberá de prepararse ante a Sala de instancia no prazo de trinta días, contados desde o seguinte ao da notificación da resolución que se recorre, en escrito no que, dando cumprimento aos requisitos do artigo 89 da Lei Reguladora da Xurisdición Contencioso-Administrativa, tómese en consideración o disposto no punto III do Acordo da Sala de Goberno do Tribunal Supremo de data 20 de abril de 2016, sobre extensión máxima e outras condicións extrínsecas dos escritos procesuais referidos ao recurso de casación (B.Ou.E. do 6 de xullo de 2016).

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos.