Sentencia Penal Nº 105/20...re de 2020

Última revisión
17/09/2017

Sentencia Penal Nº 105/2020, Audiencia Provincial de Pontevedra, Sección 4, Rec 574/2020 de 26 de Octubre de 2020

nuevo

GPT Iberley IA

Copiloto jurídico


Relacionados:

Tiempo de lectura: 25 min

Orden: Penal

Fecha: 26 de Octubre de 2020

Tribunal: AP - Pontevedra

Ponente: MIGUEL ARAMBURU GARCíA-PINTOS

Nº de sentencia: 105/2020

Núm. Cendoj: 36038370042020100179

Núm. Ecli: ES:APPO:2020:1908

Núm. Roj: SAP PO 1908:2020

Resumen:
V.DOMÉSTICA Y DE GÉNERO.LESIONES/MALTRATO FAMILIAR

Encabezamiento

AUD.PROVINCIAL SECCION N. 4

PONTEVEDRA

SENTENCIA: 00105/2020

-

ROSALIA DE CASTRO,Nº 5 - PALACIO DE JUSTICIA

Teléfono: 986805137/36/38/39

Correo electrónico:

Equipo/usuario: MA

Modelo: 213100

N.I.G.: 36038 43 2 2017 0000204

RP APELACION PROCTO. ABREVIADO 0000574 /2020-P.

Juzgado procedencia: XDO. DO PENAL N.4 de PONTEVEDRA

Procedimiento de origen: PROCEDIMIENTO ABREVIADO 0000244 /2018

Delito: V.DOMÉSTICA Y DE GÉNERO.LESIONES/MALTRATO FAMILIAR

Recurrente: Francisco

Procurador/a: D/Dª LUIS RAMON VALDES ALBILLO

Abogado/a: D/Dª YOLANDA CASALDERREY MALLEIRO

Recurrido: AXA SEGUROS GENERALES SA, Beatriz , MINISTERIO FISCAL, Gregorio

Procurador/a: D/Dª SENEN SOTO SANTIAGO, ANTONIO DANIEL RIVAS GANDASEGUI , , SENEN SOTO SANTIAGO

Abogado/a: D/Dª MANUEL CASTRO-RIAL ABAD, MARIA BALTAR ABALO , , MANUEL CASTRO-RIAL ABAD

SENTENCIA Nº 105/20

==========================================================

ILMOS/AS SR./SRAS.

Magistrados/as

D./DÑA. CRISTINA NAVARES VILLAR

D./DÑA. MARÍA JESÚS HERNÁNDEZ MARTÍN

D./DÑA. MIGUEL ARAMBURU GARCÍA-PINTOS

==========================================================

Pontevedra, vinteseis de Outubro de dous mil vinte.

Visto pola Sección 4ª da Audiencia Provincial de Pontevedra o recurso de apelación número 574/2020, interposto por Francisco, contra a sentenza ditada no procedemento 244/2018 tramitado ante o Xulgado do Penal número 4 de Pontevedra. Foron partes o Ministerio Fiscal, Beatriz e a compañía Axa Seguros Generales. Actuou como relator o maxistrado Miguel Aramburu García- Pintos.

Antecedentes

Primeiro.No procedemento antes referido ditouse unha sentenza o día 30 de xuño de 2020 que tiña a seguinte declaración de feitos probados:

PRIMERO.- Se declaran probados los siguientes hechos: Francisco con DNI NUM000 nacido el NUM001/1990, con los antecedentes computables que se dirán, mantuvo una relación de pareja durante un año aproximadamente con Beatriz conviviendo juntos desde el mes de junio de 2015 al mes de febrero de 2016, en que Beatriz pone fin a la relación.

SEGUNDO.- Durante la relación de pareja Francisco ejerció sobre la que era su pareja Beatriz constantes actos de violencia psíquica y física, consistentes, entre otros, en cogerla por el cuello, zarandearla, llamarle puta, zorra, hija de puta, que le propinaba golpes a todo lo que encontraba en casa, causando daños a puertas, cristales, persianas...

Concretamente Francisco, sobre 18:00 horas de un día no determinado del mes de agosto de 2015 encontrándose éste y su entonces pareja Beatriz en el interior del domicilio que compartían tras salir de fiesta por Gondomar, el primero, guiado por un ánimo de menoscabar la integridad de la segunda, la cogió por los pelos, alzándola en el aire, zarandeándola con violencia, a la vez que le decía zorra, que me dejaste tirado. No consta que Beatriz sufriera lesión alguna al no acudir a ningún centro médico.

Todas estas acciones de Francisco, reiteradas y frecuentes, durante el tiempo de relación de la pareja, produjeron en Beatriz un temor y miedo constante respecto de Francisco.

TERCERO.- Tras finalizar Beatriz la relación y no aceptar Francisco la ruptura, guiado por un ánimo de impedir que su ex pareja desarrollase libremente su vida, comienza a llamarla por teléfono, al número de Beatriz NUM002, a distintas horas del día y de la noche, desde distintos teléfonos móviles y fijos que Beatriz no conocía, procediendo a bloquear esta dichos teléfonos al comprobar que era el acusado quien le telefoneaba que le decía dónde estás qué estás haciendo, vuelve conmigo que ya estoy dejando la mierda en la que estoy metido, voy a cambiar, con quién estás.

Así consta que en el número de teléfono de cuya tarjeta es titular Beatriz pero que utilizaba el acusado tanto durante la relación de pareja como tras el cese de la misma, constan numerosas llamadas al número de Beatriz ( NUM002) de forma insistente y reiterada. Como ejemplo, constan 19 llamadas seguidas desde las 2.17 hasta las 5.19 horas el día 7-8-2016, más 8 veces seguidas más ese mismo día, más otras 8 veces seguidas más desde las 15.51 a las 19.22 horas de ese mismo día 7-8-2016 (lo que hacen un total 35 llamadas de teléfono el día 7-8-2016); también constan llamadas 24 veces seguidas desde las 16.26 horas hasta las 16.50 horas el día 9-8-2016, más otras tres llamadas seguidas más ese mismo día (lo que hacen un total de 27 llamadas el 9-8- 2016); o también 17 llamadas seguidas desde la 1.04 hasta las 7.23, el día 21-8-2016. Así mismo el acusado, se le presentaba en su domicilio, en su lugar de trabajo, en las cafeterías que solía frecuentar, en el bar donde en ocasiones comía, la esperaba a la salida del trabajo o localizaba el lugar donde esta había aparcado su vehículo y allí la esperaba, lo que hizo que Beatriz tuviera que cambiar sus hábitos, aparcando su coche en zona alejada del trabajo para que el acusado no lo localizara, solicitando a sus compañeras que le acompañaran a la salida del trabajo para no ir sola hasta el lugar donde había dejado el vehículo. Llegando, incluso, Beatriz a dejar su trabajo en Pontevedra y cambiar de ciudad debido a la conducta del acusado. 1) En fecha no determinada del año 2016, después de la ruptura de la relación, el acusado, conocedor de que Beatriz tomaba habitualmente café en la cafetería Kaffas sita en la calle Joaquín Costa de Pontevedra, se presentó en el lugar, y con el fin de impedirle desempeñar su vida en paz y libremente, comenzó a seguirla y agarrarla del brazo para que hablara con él, insistiendo en su conducta, a pesar de la negativa de Beatriz. Constan numerosas llamadas al número de Beatriz ( NUM002) de forma insistente y reiterada. Como ejemplo, constan 19 llamadas seguidas desde las 2.17 hasta las 5.19 horas el día 7-8-2016, más 8 veces seguidas más ese mismo día, más otras 8 veces seguidas más desde las 15.51 a las 19.22 horas de ese mismo día 7-8-2016 (lo que hacen un total 35 llamadas de teléfono el día 7-8- 2016); también constan llamadas 24 veces seguidas desde las 16.26 horas hasta las 16.50 horas el día 9-8-2016, más otras tres llamadas seguidas más ese mismo día (lo que hacen un total de 27 llamadas el 9-8-2016); o también 17 llamadas seguidas desde la 1.04 hasta las 7.23, el día 21-8-2016 constan numerosas llamadas al número de Beatriz ( NUM002) de forma insistente y reiterada. Como ejemplo, constan 19 llamadas seguidas desde las 2.17 hasta las 5.19 horas el día 7-8-2016, más 8 veces seguidas más ese mismo día, más otras 8 veces seguidas más desde las 15.51 a las 19.22 horas de ese mismo día 7-8-2016 (lo que hacen un total 35 llamadas de teléfono el día 7-8-2016); también constan llamadas 24 veces seguidas desde las 16.26 horas hasta las 16.50 horas el día 9-8-2016, más otras tres llamadas seguidas más ese mismo día (lo que hacen un total de 27 llamadas el 9-8-2016); o también 17 llamadas seguidas desde la 1.04 hasta las 7.23, el día 21-8-2016.

Así mismo el acusado, se le presentaba en su domicilio, en su lugar de trabajo, en las cafeterías que solía frecuentar, en el bar donde en ocasiones comía, la esperaba a la salida del trabajo o localizaba el lugar donde esta había aparcado su vehículo y allí la esperaba, lo que hizo que Beatriz tuviera que cambiar sus hábitos, aparcando su coche en zona alejada del trabajo para que el acusado no lo localizara, solicitando a sus compañeras que le acompañaran a la salida del trabajo para no ir sola hasta el lugar donde había dejado el vehículo. Llegando, incluso, Beatriz a dejar su trabajo en Pontevedra y cambiar de ciudad debido a la conducta del acusado.

CUARTO.- Consta probado que entre los actos realizados por Francisco, se llevaron a cabo por Francisco las siguientes acciones:

1) En fecha no determinada del año 2016, después de la ruptura de la relación, el acusado, conocedor de que Beatriz tomaba habitualmente café en la cafetería Kaffas sita en la calle Joaquín Costa de Pontevedra, se presentó en el lugar, y con el fin de impedirle desempeñar su vida en paz y libremente, comenzó a seguirla y agarrarla del brazo para que hablara con él, insistiendo en su conducta, a pesar de la negativa de Beatriz.

2) El día 22 de julio de 2016, Francisco, guiado por un ánimo de enriquecimiento a costa de lo ajeno, contrató telefónicamente, con la compañía de telefonía R, la renovación de un terminal telefónico a nombre de Beatriz, utilizando para ello el nombre, DNI y datos bancarios de su ex pareja en contratación telefónica, consiguiendo así hacerse con un móvil Huawey P9 LITE con IMEI NUM003 por valor de 335,99 €, que recogió en fecha 4 de agosto de 2016 en la tienda R de la calle Fray Juan de Navarrete de Pontevedra y que Beatriz tuvo que abonar, sin que conste para ello que firmara una autorización simulando la firma de Beatriz.

3) En fecha no determinada del mes de noviembre del año 2016, Francisco con el fin de impedir a su ex pareja Beatriz desempeñara su vida libremente la siguió a la salida de un supermercado donde la misma había acudido mientras le decía puta, zorra devuélveme las cosas que tienes mías, llegando a propinarle una patada al vehículo de Beatriz, sin que conste le causara daño alguno. Después le hizo una llamada en la que Francisco le decía que había localizado su vehículo aparcado en la calle Germán Adrio Sobrido de Pontevedra, y que se lo iba a quemar.

4) En la madrugada del día 16 de enero de 2017, Francisco guiado por un ánimo de menoscabar lo ajeno, procedió a incendiar utilizando gasoil para prender fuego en el vehículo Peugeot 306 matrícula ....XNR, propiedad de Felicidad, madre de Beatriz, pero que era habitualmente utilizado por Beatriz y que ésta había dejado estacionado en la calle Doctor Germán Adrio Sobrido horas antes. Dicho vehículo sufrió desperfectos por importe de 4.971,40 € que le fueron abonados a su propietaria por la aseguradora Atlantis, por lo que Beatriz no reclama por esos daños.

A consecuencia de este hecho también resultaron con desperfectos el vehículo Fiat Bravo con matrícula QI-....-RS, propiedad de Gregorio por importe de 8.087,12 €, que estaba aparcado justo detrás, y que estuvo muy afectado por el incendio, habiendo recibido por la aseguradora AXA la cantidad de 633,25 euros por importe de su seguro, estando pendiente el pago de la cantidad de 7.453,87 euros, y el rótulo del establecimiento PonteEnglish por importe de 186,00 €, cuyo titular, Jorge, nada reclama al haberse hecho cargo el seguro de su abono.

Todas estas acciones de Francisco, reiteradas y frecuentes, tras la ruptura de la relación de la pareja, provocaron una alteración grave del desarrollo de la vida cotidiana de Beatriz, debiendo siempre acudir acompañada, con miedo constante por las apariciones de Francisco sin poder reanudar tras su relación su vida ordinaria por las acciones del encausado, debiendo además cambiar de domicilio, de trabajo para evitar que éste pudiera localizarla, perdiendo el sueño y viviendo con permanente estado de alerta ante las insistentes llamadas, teniendo que bloquear el teléfono de todo número que no conocía.

QUINTO.- A consecuencia de estos hechos, por Auto de fecha 20 de enero de 2017 del Juzgado de Instrucción tres de Pontevedra se prohíbe al acusado aproximarse a menos de 100 metros a Beatriz, su domicilio, lugar de trabajo cualquier otro donde se encuentre y comunicarse con ella por cualquier medio verbal, escrito, telefónico, audiovisual, informático, durante la tramitación de las actuaciones.

Consta probado que Beatriz presentó denuncia por los hechos que constan relatados el 17 de enero de 2017.

SEXTO.- Consta probado que Francisco ha sido ejecutoriamente condenado por sentencia firme de fecha 14/3/2012 del Juzgado de lo Penal tres de Vigo por tres delitos de lesiones sobre la mujer, a las penas de 46, 40 y 20 días de trabajos en beneficio de la comunidad, 6, 12 y 12 meses de privación del derecho a tenencia y porte de armas, y 6, 6, y 6 meses de prohibición de aproximación a la víctima. La última de estas penas la extingue el 20/5/2014.

Francisco también fue condenado por sentencia firme de fecha 5/6/2013 del juzgado de instrucción dos de Vigo por un delito de quebrantamiento de condena cometido el 16/7/2012, a la pena de seis meses de prisión que fue sustituida por 12 meses de multa y revocada el 5/11/2013, extinguiendo el cumplimiento el 21/1/2015.

Así mismo fue condenado por sentencia firme de fecha 27/11/2013 del Juzgado de lo Penal 1 de Vigo por hechos cometidos el 1/07/2012 por un delito de quebrantamiento de condena a la pena de 18 meses de multa extinguida el 28/10/2015.

A parte dispositiva da dita sentenza ten o seguinte pronunciamento:

CONDENO a D. Francisco como autor directo y responsable de los siguientes delitos y se le imponen las siguientes penas:

a) Un delito de maltrato habitualen el ámbito de violencia sobre la mujer, del artículo 173.2 del CP , cometido en el domicilio común, a las siguientes penas:

Ø DOS AÑOS DE PRISIÓN, e inhabilitación especial para el derecho de sufragio pasivo durante el tiempo de condena.

Ø CUATRO AÑOS DE PRIVACIÓN del derecho a tenencia y porte de armas.

Ø CUATRO AÑOS de PROHIBICIÓN DE ACERCAMIENTO a menos de 200 metros de la víctima, Beatriz a su domicilio o lugar donde se encuentre o frecuente.

Ø CUATRO AÑOS de PROHIBICIÓN DE COMUNICACIÓN con la víctima Beatriz por cualquier medio de comunicación existente o que pueda existir.

b) Un delito de acosodel artículo 172 ter del CP, párrafo 1 y 2 del CP , en el ámbito de violencia sobre la mujer, cometido en el domicilio común, a las siguientes penas:

Ø DOS AÑOS DE PRISIÓN, e inhabilitación especial para el derecho de sufragio pasivo durante el tiempo de condena.

Ø CUATRO AÑOS de PROHIBICIÓN DE ACERCAMIENTO a menos de 200 metros de la víctima, Beatriz a su domicilio o lugar donde se encuentre o frecuente.

Ø CUATRO AÑOS de PROHIBICIÓN DE COMUNICACIÓN con la víctima Beatriz por cualquier medio de comunicación existente o que pueda existir.

c) Un delito de lesiones levesdel artículo 153.1 y 3 del CP , en el ámbito de violencia sobre la mujer, cometido en el domicilio común y con la agravante de reincidencia, las penas de:

Ø ONCE MESES DE PRISIÓN, e inhabilitación especial para el derecho de sufragio pasivo durante el tiempo de condena.

Ø DOS AÑOS DE PRIVACIÓN del derecho a tenencia y porte de armas.

Ø DOS AÑOS de PROHIBICIÓN DE ACERCAMIENTO a menos de 200 metros de la víctima, Beatriz a su domicilio o lugar donde se encuentre o frecuente.

Ø DOS AÑOS de PROHIBICIÓN DE COMUNICACIÓN con la víctima Beatriz por cualquier medio de comunicación existente o que pueda existir.

d) Un delito leve de estafa, del artículo 249.1.2 del CP , la pena de:

Ø MULTA DE TRES MESES a razón de cuatro euros de cuota diaria, con responsabilidad personal subsidiaria en caso de impago, del artículo 53 del CP .

e) Un delito de daños con incendio, del artículo 266.1 del CP , en relación con el apartado 1 del artículo 263 del CP , las penas de:

Ø DOS AÑOS DE PRISIÓN, e inhabilitación especial para el derecho de sufragio pasivo durante el tiempo de condena.

Todo ello, con el pago de la mitad de las costas que se han producido en el presente procedimiento, incluidas las de la acusación particular en tal porcentaje.

En concepto de responsabilidad civil, Francisco indemnizará a los perjudicados en las siguientes cantidades:

1. A Beatriz:

- CINCO MIL (5.000,00) euros por el daño moral.

- TRESCIENTOS TREINTA Y CINCO euros con NOVENTA Y NUEVE euros (335,99 euros) por el valor del teléfono móvil Huawei.

49 3. A AXA SEGUROS GENERALES SA DE SEGUROS Y REASEGUROS, la cantidad de SEISCIENTOS TREINTA Y TRES con VEINTICINCO EUROS (633,25 euros) por derecho de repetición. Estas cantidades con el incremento de los intereses legales del 576.1 de la LEC.

2. A Gregorio, la cantidad SIETE MIL CUATROCIENTOS CINCUENTA Y TRES EUROS, CON OCHENTA Y SIETE CÉNTIMOS (7.453,87 €) por los daños del turismo QI-....-RS (8.087,12 €).

3. A AXA SEGUROS GENERALES SA DE SEGUROS Y REASEGUROS, la cantidad de SEISCIENTOS TREINTA Y TRES con VEINTICINCO EUROS (633,25 euros) por derecho de repetición.

Estas cantidades con el incremento de los intereses legales del 576.1 de la LEC.

ACUERDO el mantenimiento de la MEDIDA CAUTELAR de prohibición de acercamiento y comunicación hasta la liquidación de la sentencia firme,en los mismos términos en que fue acordada en su día por auto de fecha 20/01/2017 por el Juzgado de instrucción nº 3 de Pontevedra , acordando mantenerla hasta la definitiva resolución del procedimiento por sentencia firme, cesándose cuando se cumpliera el tiempo máximo de la pena de la misma naturaleza que se ha impuesto en esta causa.

Una vez firme la sentencia se ABONARÁ el tiempo en que tuvo vigente la medida cautelar impuesta al encausado por el Juzgado de Instrucción número tres de Pontevedra de fecha 20.01.2017 en esta causa,como también los días de detención siempre que no fueran abonados en otra causa.

Todos los abonos se harán siempre que ese tiempo no haya sido abonado en otra causa.

Segundo.Contra a devandita sentenza a representación procesual do recorrente interpuxo un recurso de apelación, que formalizou expondo as alegacións que constan no seu escrito, o cal está unido ás actuacións.

Terceiro.Logo de trasladarlles o escrito de formalización do recurso ao Ministerio Fiscal e ás outras partes, presentouse un escrito de impugnación baseándose en que a sentenza obxecto de recurso se axusta plenamente a dereito e solicitouse a súa confirmación.

Cuarto.O xulgado do penal remitiu a este Tribunal os autos orixinais con todos os escritos presentados e, tras seren recibidos, sinalouse unha data para a súa deliberación.


Aceptamos os feitos que se declaran probados na sentenza obxecto de recurso, que damos por reproducidos.


Fundamentos

Primeiro.No escrito de recurso formúlanse cinco impugnacións da sentenza que deberán examinarse separadamente.

En primeiro lugar, alégase que o señor Francisco admitiu que tivo discusións coa señora Beatriz, pero negou que a agredise; ademais, que as testemuñas Amparo, Ángela, Angelina e Apolonia non presenciaron a agresión.

A lectura da sentenza permite identificar a proba de cargo en que se funda a existencia dos feitos, a declaración da señora Beatriz, e describe como esta narrou agresións (folio 452, primeiro parágrafo): agarróns, tiróns de pelo, etc. Pero, ademais, indica que existen outras probas que corroboran o declarado pola vítima: a listaxe de chamadas telefónicas (folio 453, parágrafo primeiro); a testemuñal da señora Felicidad, quen viu un día como a súa filla tiña un ollo golpeado, ou que foi testemuña dun feito acontecido no supermercado Froiz da rúa Virxe do Camiño de Pontevedra que escoitou a través do teléfono da súa filla, e, incluso, como viu unha crocadura no coche. E tamén existe outra testemuña que corrobora o narrado pola señora Beatriz: o señor Isidro, de cuxo testemuño se deduce que escoitaba as chamadas recibidas pola señora Beatriz.

Daquela, fronte á alegación implícita do recorrente de que non existe proba das agresións, a sentenza dá conta da proba de cargo de que deriva a súa conclusión fáctica, xa que na sentenza se indica cal é a proba en que se funda, e como non é unha proba illada, senón que existen outras probas que corroboran parte do narrado pola vítima. Ademais, no recurso non se pon de relevo ningún erro de valoración da proba; simplemente se limita a indicar que a versión do acusado é outra e que as testemuñas que enumera non foron testemuñas de parte dos feitos. Porén, omite a referencia ás probas valoradas pola xulgadora a quo. Esta alegación debe decaer.

Segundo.No punto terceiro do recurso, sobre as chamadas telefónicas, indica no recurso que o acusado admitiu que chamou a señora Beatriz para 'intentar arreglar las cosas' e que a testemuña Isidro non recoñeceu a voz do acusado. Novamente descoñecemos cal é o reproche que o recurso pretende realizar sobre a sentenza e a xustificación da existencia das chamadas. Temos que remitirnos á valoración que da proba realiza a sentenza de instancia: o testemuño da señora Beatriz, o da súa nai e tamén o testemuño que agora se cuestiona, xunto coa proba documental, son probas abondas para considerar demostradas as chamadas e nada se argumenta no recurso para cuestionar a conclusión acadada.

Terceiro.Cuestiónase tamén a existencia de proba verbo do delito de estafa. Sobre este punto, debemos sinalar que a sentenza considera probado que se contratou telefonicamente a renovación do terminal telefónico e que non consta que o acusado asinase documento ningún. Pero a declaración de feitos probados está orfa dun elemento esencial da estafa, o engano; no relato de feitos probados non consta que a conduta se realizase sen consentimento de Beatriz ou co propósito de enganala. Daquela, o recurso deberá ser estimado neste punto, xa que non podemos presumir, en contra do reo, a existencia de tal elemento da tipicidade.

Cuarto.Por último, no que atinxe á valoración da proba, cuestiona o recurso a conclusión a que se chega na sentenza verbo da autoría do delito de danos mediante incendio do artigo 266 do Código penal.

A lectura da sentenza permite identificar as probas en que se fundou a conclusión agora cuestionada: 1) a existencia dunha chamada a Beatriz dous meses antes dos feitos en que a ameazaba con lle queimar o coche, así deriva do declarado pola señora Beatriz e polo señor Isidro; 2) a testemuñal da señora Elisa, quen declarou que outra muller lle contou que ela xunto co acusado realizaron o feito e describiu o xeito de executalo; 3) o testemuño de Ángel Jesús, que narrou que deixou o acusado na rotonda da ponte da Barca e contradixo así a versión do acusado; 4) a aparición do acusado no lugar do incendio sen explicación razoable ningunha, e 5) a inspección ocular do vehículo.

Verbo deste feito, tamén podemos concluír que existe proba de cargo abonda para desvirtuar a presunción de inocencia, xa que, aínda que non contamos con proba directa dos feitos, a proba indiciaria permite corroborar a conclusión da resolución contra a que se recorre.

A Sentenza da Sala Segunda do Tribunal Supremo 425/2020, do 23 de xullo ROJ: STS 2540/2020 - ECLI:ES:TS:2020:2540, di sobre a proba indiciaria o seguinte:

QUINTO.- El otro reproche por el que se combate la Sentencia condenatoria de la Audiencia es la censura sobre la actividad probatoria que deduce el Tribunal sentenciador a través de la prueba indiciaria.

Respecto al alcance y requisitos de la prueba indiciaria, tiene declarado el Tribunal Constitucional en Sentencia 135/2003, de 30 de junio , que desde la STC 174/1985, de 17 de diciembre , se ha sostenido que, a falta de prueba directa, la prueba de cargo puede ser indiciaria, siempre que se cumplan los siguientes requisitos, que permiten distinguirla de las simples sospechas: a) que parta de hechos plenamente probados, y b) que los hechos constitutivos de delito se deduzcan de esos indicios a través de un proceso mental razonado y acorde con las reglas del criterio humano, explicitado en la sentencia condenatoria ( SSTC 174/1985 y 175/1985, ambas de 17 de diciembre ; 24/1997, de 11 de febrero ; 189/1998, de 28 de septiembre ; 220/1998, de 16 de noviembre ; 44/2000, de 14 de febrero ; 124/2001, de 4 de junio ; 17/2002, de 28 de enero ).

Nuestro control de la razonabilidad del discurso, esto es, de la solidez de la inferencia puede llevarse a cabo tanto desde el canon de su lógica o coherencia (siendo irrazonable cuando los indicios constatados excluyan el hecho que de ellos se hace derivar o no conduzcan naturalmente a él), como desde el de su suficiencia o carácter concluyente (excluyéndose la razonabilidad por el carácter excesivamente abierto, débil o indeterminado de la inferencia). En este último caso, hemos afirmado con reiteración que se ha de ser especialmente cauteloso, y que solamente podemos considerar vulnerado el derecho a la presunción de inocencia en este ámbito de enjuiciamiento 'cuando la inferencia sea ilógica o tan abierta que en su seno quepa tal pluralidad de conclusiones alternativas que ninguna de ellas pueda darse por probada' ( SSTC 189/1998, de 28 de septiembre ; 220/1998, de 16 de noviembre ; 120/1999, de 28 de junio ; 44/2000, de 14 de febrero ; 155/2002, de 22 de julio ).

Igualmente tiene declarado esta Sala Segunda del Tribunal Supremo (cfr. sentencias 4 de enero , 5 de febrero , 8 y 15 de marzo , 10 y 15 de abril y 11 de septiembre de 1991 , 507/1996, de 13 de julio , 628/1996, de 27 de septiembre , 819/1996, de 31 de octubre , 901/1996, de 19 de noviembre , 12/1997, de 17 de enero y 41/1997, de 21 de enero , y de 18 de enero de 1999 , entre otras muchas posteriores) que el derecho a la presunción de inocencia no se opone a que la convicción judicial en un proceso penal pueda formarse sobre la base de una prueba indiciaria, si bien esta actividad probatoria debe reunir una serie de exigencias para ser considerada como prueba de cargo suficiente para desvirtuar tal presunción constitucional. Se coincide en resaltar como requisitos que debe satisfacer la prueba indiciaria los siguientes: que los indicios, que han de ser plurales y de naturaleza inequívocamente acusatoria, estén absolutamente acreditados, que de ellos fluya de manera natural, conforme a la lógica de las reglas de la experiencia humana, las consecuencias de la participación del recurrente en el hecho delictivo del que fue acusado y que el órgano judicial ha de explicitar el razonamiento en virtud del cual, partiendo de esos indicios probados, ha llegado a la convicción de que el acusado realizó la conducta tipificada como delito.

No caso dos autos atopamos unha pluralidade de indicios: a ameaza de provocar o dano, a presenza do acusado sen explicación razoable no lugar do incendio etc., indicios que apuntan, no seu conxunto, á autoría dos feitos. É salientable incluso que a testemuña de referencia describa a forma de producirse o lume e esta sexa admitida como posible polos funcionarios policiais que realizaron a inspección ocular e a pericial. A proba está valorada correctamente e a súa inferencia é lóxica; e non apreciamos que a súa conclusión sexa aberta nin que sexan posibles outras hipóteses.

Quinto.Como último motivo de recurso solicítase a imposición das penas no grao mínimo. O recurso carece dunha mínima argumentación sobre a xustificación da súa pretensión, pero isto non exclúe a análise da petición.

A sentenza razoa o porqué da imposición das penas nas contías que indica.

Así, verbo do delito de malos tratos habituais: a duración da conduta típica e a situación derivada do seu mantemento no tempo, xunto coa necesidade de aplicar a pena na metade superior, xustifican que a pena imposta, 2 anos, non poida considerarse desproporcionada, xa que o mínimo, pola agravante indicada, é de 21 meses.

No que atinxe ao delito de lesións, tamén consideramos a pena proporcionada partindo de que o mínimo legal é de 10 meses e 15 días e a pena imposta é de 11 meses de prisión.

Si debemos estimar a petición verbo do delito de acoso e do delito de incendio.

A sentenza de primeira instancia impuxo polo delito de acoso unha pena de 2 anos de prisión. Fundaba esta pena nas consecuencias do delito, no desvalor de resultado, pero non no desvalor de acción. A sentenza, cando identifica o período en que acontecen os feitos que integran o delito do artigo 172 ter do CP, identifica un marco temporal onde existiron múltiples chamadas polo acusado, que se corresponde co mes de agosto do ano 2016, e unha pluralidade de actos que transcorren desde a rotura da relación (que non sabemos exactamente cando finalizou) ata novembro de 2016. Daquela, consideramos que a pena é excesiva atendendo ao tempo que debemos considerar: 4 meses. Por tanto, consideramos proporcionada a pena de 1 ano de prisión.

Por último, sobre o delito de incendio tamén consideramos non axeitada a pena imposta aos feitos. A lectura do tipo penal indica que a conduta abrangue feitos de especial gravidade e incluso de potencial risco para a vida, e, dada a redacción do tipo, as penas elevadas deberán reservarse a feitos moi graves que están incluídos no tipo penal. Daquela, consideramos que a pena debe reducirse ao mínimo legal: 1 ano de prisión.

Sexto.Deben declararse de oficio as custas do recurso.

Fallo

Que estimamos parcialmente o recurso de apelacióninterposto por Francisco contra a sentenza ditada no procedemento 244/2018 tramitado ante o Xulgado do Penal número 4 de Pontevedra, que revogamos parcialmente de acordo cos seguintes pronunciamentos:

1. Absolvemos a Francisco do delito leve de estafa.

2. Impomos a Francisco, polo delito de acoso do artigo 172 ter do CP, a pena de prisión de 1 ano e accesoria de inhabilitación especial para o exercicio do dereito de sufraxio pasivo, e mantemos os demais pronunciamentos punitivos da sentenza respecto deste delito.

3. Impomos a Francisco, polo delito de danos mediante incendio do artigo 266 do CP, a pena de prisión de 1 ano e accesoria de inhabilitación especial para o exercicio do dereito de sufraxio pasivo.

Ao notificar esta sentenza, déaselle cumprimento ao previsto no artigo 248.4º da Lei orgánica do poder xudicial.

Notifíqueselles a presente sentenza ás partes facéndolles saber que esta resolución non é firme e que contra ela, de conformidade co art. 847 da Lei de axuizamento criminal, cabe interpor un recurso de casación, que deberá prepararse mediante un escrito formalizado por avogado/a e procurador/a, que se presentará perante este Tribunal dentro dos cinco díasseguintes á ultima notificación e que deberá conter os requisitos esixidos no art. 856 da LACrim.

Así o pronunciamos, mandamos e asinamos, mediante esta sentenza, da cal se levará certificación ao rolo de sala e que se anotará nos rexistros correspondentes.


Fórmate con Colex en esta materia. Ver libros relacionados.